Ετικέτες

έσπασε
ο θεός έλεγες,
στη φωτιά του φιλιού,
κι έγινε
πόνος,
για τους εφιάλτες
της
ψυχής

μια νύχτα λευκή, στριφογυρίζει στις σκιές των κλαδιών, προσποιείται, για να γίνονται αυτά που πρέπει να φαίνονται· δες, αναποδογυρισμένα ποτήρια, στη γρατζουνιά του ξημερώματος, εκείνη κρύβουν, με τον περαστικό Ζορμπά, το νεότερο

να και ο εραστής πιο πέρα, καπνίζει όρκους, ομοιάζει δολοφόνος επιστήθιος, κατά παράδοση· βλέπω και στην ευθεία την κόρη του βασιλιά, με τα λέγκο της ψυχής, στον όροφο της μοναξιάς, κυματίζει τα μαύρα εσώρουχα, ορατή στους περαστικούς, αναθεματίζει που είναι σε ύψος και ακόμη ψηλότερα

και των όλων το περίεργο; ακούω τις μυρωδιές, οικογένειες χειροκροτούν με τα νυφικά της πίστης κι ας από την ανεργία νοσούν σε παραφορτωμένα ισόγεια ονείρων· και ξηλώνονται πυραμίδες για να φτιαχτούν νέες, είναι αντίποινα , σ’ αυτούς που τις νύχτες τον ύπνο ξεγελάνε:

σκέψεις σταυροί, από το παράθυρο παρατηρώντας, από το χιλιοστό υπόγειο της ψυχής, από το χιλιοστό όροφο της ουτοπίας μου, μια στιγμή, πριν πυροβολήσω το θάνατο, στον κόμπο της ελπίδας,

ναι, πληρώνοντας τους θεούς πίστευα, για να μη με ξαναμετρήσουν

(alexmil) ©
για τo εικαστικό έργο : Minoru Nomata

Advertisements