Ετικέτες

περπατάς
στην
πλάτη
της αράχνης σου
μου λες
και βλέπω
να την ξεβγάζει
το τικ σου
από εκεί που μυρμηγκιάζεις συχνά,
~
μα τι να πω κυρία μου,
εγώ στα τσιμέντα της αϋπνίας μου υδατογραφώ φωτιές
από κρόκους
μάτια
και όσο εσύ μετράς αποβολές
έρωτα,
σ’ εμένα
στο ναρκοπέδιο που κουβαλώ,
έχουν φυτρώσει στάχυα
με
καλοφυλαγμένους
πρόσφυγες
~

εξάλλου,
στις ανεμογεννήτριες κρύβομαι από κάτω,
ξέρεις εσύ
τι θόρυβο κάνουν;
σαν πανιά τρικάταρτου ονείρου,
και μη
γουρλώνεις
τα μάτια όταν στ’ αλείφω
με
σιωπηλά
δωμάτια,
είναι με τόσα έτη πλάτος η ερημιά,
που
μας κάνει
σε
μήκος:
συν πλην την κόλαση
και τον
παράδεισο
~
γι’ αυτό σου λέω,
θέλουμε συνεχώς τον άνεμο

(alexmil)©

Advertisements