είμαι
στο στόμα της σιωπής,
μια αναμονή στο δρόμο του χρόνου,
μια στάλα
φωνές που σβήνουν,
μια μέρα ακόμη που με κρατά με τις νύκτες,
θα χαθώ
με το αντάρτικο του τέλους,
αφήνοντας
στους ανέμους
της πόλης,
τους ψιθύρους που δεν έγιναν
καρδιές.
~
(alexmil)

Advertisements