αυτό
που με κάνει
να κοιτώ
τι παραμονεύει πίσω μου,
το υπόσχομαι,
θα το
δω μαζί με τη ψυχή μου,
δεν
την υποπτεύομαι,
ειδικά όταν σηκώνει τους ώμους ο διαχειριστής της πολυκατοικίας
όταν δεν έχω τα κοινόχρηστα
και τον βρίζω
ανάλογα,
αλλά ερωτεύεται εύκολα,
ειδικά όταν αδιαφορεί για τις συνέπειες
κι αυτό,
με κάνει
να έχω κοινά μυστικά με το
υπερπέραν
έτσι
όπως μου τα έμαθε
ο άσωτος
παππούς μου,
ίσως αυτός είναι και ο λόγος
που δεν έχω καθρέπτη και φοβάμαι τα νώτα μου:
αυτό που με τραγουδά
και δεν το
βλέπω.
~
(alexmil)