(Αρχίζω
να σφυρίζω ένα σκοπό για το κακό μάτι,
κοιτώ / με κοιτούν
μοχθηρά
σπίτια,
ανυψωτικά ψυχών,
ένας δρόμος με λάθος πινακίδες και ζόρικα μαγαζιά,
ταξιδιωτικά,
για την άλλη πλευρά)
~
Δεν
ζούμε για πάντα
φωνάζει ένας από παραθυράκι τουαλέτας,
ένα βυζί μου έρχεται στο
μυαλό,
επιθετικό σαν ζώνη ασφαλείας
στα χείλη,
οι ρόγες της,
κουμπιά μεγατόνων,
και σκουπιδοφωτιές πιο πέρα,
καίω άρα υπάρχω,
από άστεγους,
καλοντυμένους
~
Κι εγώ,
περπατώ χωρίς λόγο στις μέρες,
γυμνιστής ψυχής
με μολυβένιο σακίδιο,
νομίζω με εμφύτευση τον πλανήτη γη στον εγκέφαλο,
με κάποιον άλλο
που ζει
μέσα μου,
~
τον επόμενο.
~
(alexmil)