… δρόμοι
στην άσφαλτο της νύκτας,
σαν
μεγάλα
στόματα,
που αφήνουν εραστές πρόθυμους,
η βαθιά πόλη με τις ρόδες να ονειρεύονται χωματόδρομους,
όπου όλα
με ήρωες μοιάζουν,
που λυγίζουν μεταξύ ήλιου και φεγγαριού,
που στα μελανιασμένα τους χείλη
από δύσβατες κλίσεις,
οι ψίθυροι
για τα μικρά πράγματα
γίνονται μεγάλες
σιωπές,
με μαύρα παπούτσια.
~
Όλα
πεθαίνουν,
αλλά τώρα κάποιος φωνάζει,
έβγαλε
το γουρούνι του
και άλλοι πηδούν όταν το νερό σκουριάζει,
δεν υποφέρουν
τις κλειδώσεις τους,
τόσες πολλές ζωές για συλλυπητήρια ή συγχαρητήρια,
αναβοσβήνουν σαν

αυτοκίνητα
και όλοι να τρέχουν,
να κοιμίσουν τη ντροπή

τους.
(alexmil)