… βράδυ
μιας
μέρας
και τρομάζω με τη βασιλεία των ουρανών,
εύγευστες
φέτες ο ωραίος κόσμος
και τα θαλάσσια τέρατα κάνουν το καλύτερο
δυνατό,
βλέπω ακτή
στην απορία του μυαλού,
~
εγκαταλείπω τις αξιώσεις μου,
θλίβομαι
με τα ξηλωμένα παράθυρα,
με τις ρίζες της φτώχειας που τρέφονται με αξιόπιστα
χαμόγελα,
είναι σαφές γίνονται καπνός
και ο χρόνος
ένα σημείο δράματος,
επιτρέπει μόνο το ζωντανό να γίνει νεκρό,
να σκορπιστεί
η ψυχή
εκεί που δεν νοιάζεται κανείς
~
και μένουν κάτι δάκρυα,
γιατί το χθες καταλαμβάνει το παρόν,
ψιθύρισα
ένα σημείωμα,
που βγάζει μια εικόνα σαν βάτραχος,
μια σκονισμένη σκάλα
έπειτα,
πάλι η μέρα,
με διαφημίσεις για καλύτερο
θέατρο,
με
φιλιά
και χωρίς φιλιά.
~
(alexmil)