No 140 (από τον ένα ήλιο στον άλλο;)

… αρκούν,
τα κουρασμένα φτερά
και η
βαρύτητα,
~
στο ποτήρι τα δόντια
και λίγες μπαταρίες από αναμνήσεις,
να γίνει φάντασμα
θέλει
πριν την αυγή,
γιαυτό χαλαρώνει,
να μην πνιγεί κι ας έχει τα βράγχια της ηλικίας
και τα κόκαλα
λευκά,
αυτά βλασταίνουν πόνους,
αλλά μεγαλώνουν
και τη σιωπή,
αυτή υποστηρίζει ακόμη κάποιες θαλασσινές νύκτες,
και αυτά που είναι εδώ,
που θα μείνουν:
το δωμάτιο που θα χρειαστεί για τη ζωή
κάποιου άλλου,
τα ανεκπλήρωτα όνειρα,
το φως από το παράθυρο που θα συνεχίσει
να καταναλώνει
τις μέρες,
~
…κι αυτή,
αρκεί που έρχεται,
έστω όταν βρέχει,
που κουβαλά το διακόπτη για να φέγγουν
τ’ αστέρια.
~
(alexmil)