μέχρι
τη γλωσσίδα το θέαμα,
~
άδεια
μπουκάλια
γάλατος,
στέρεψαν και οι ρόγες τους,
από ακτινοβολίες
ξεραμένες
~
και μετά ο φωτογράφος εγκαινιάζει τον πόλεμο:
~
γέροι
να βυζαίνουν από μάνες γόνιμες,
το αίμα
να σβήνεται
με πεινασμένα κόκκαλα
και
γριές πολύπαθες
να πλάθουν σφαίρες
με
πτώματα,
~
και το στασίδι να γκρεμίζεται,
άκυρες
οι προσευχές
φαίνεται:
~
δεν φανταζόμουν πως θα πηδούσε,
εξάλλου
σιχαίνομαι
την πανσέληνο,
είναι και τα πεζοδρόμια που πορνογραφούν έγνοιες
και
οι αποχρώσεις
ανάποδες,
τα κάθετα κάνουν φέρετρα
~
γι’ αυτό
κι έφυγα,
σκεφτόμουν για εκατό,
πόσο
βάρος
έχουν
τα κόκκαλα
~

(alexmil) ©
photo: RANDY OLSON

https://www.youtube.com/watch?v=CCzuHgM_50E&list=RDnjCjDnP9Xa8&index=27

 

Advertisements