αυτός
ήθελε μόνο
πρόσωπο,  
όχι φωνή στην υπόθεσή μου,
~
γι’ αυτό,
εκλογικεύω το παρελθόν:
κοιτώ
την πράσινη μούχλα
στη
βάση
της λεκάνης,
έρανος μνήμης και από τη διπλανή τουαλέτα,
σύνηθες,
κάποια
έχει πληρωθεί,
βογκά
στη σιωπή
και να με κατατρώει η κατοχή μου:
το
πιστόλι
και το δάκτυλο,
ακουμπώ

στην
πόρτα    
βλέπω τα χείλη νεκρών,
~
πρέπει να το κάνω αληθινό; σκέφτομαι
~
δεν νοιάζομαι για το τάφο μου,
επί χρόνια
κοιτώ
τον
διπλανό
~
(alexmil)

Advertisements