( ανοίγω
τη βρύση,
μου θυμίζει παραδόξως να πιπιλάω το δάχτυλο
μιας μοναχής,
την κλείνω
και μια σταγόνα,
σαν παραστρατιωτική οργάνωση με λάβαρο
οργανισμού νερών,
ξεφεύγει,
πέφτει,
στο νεροχύτη,
ως το τέλειωμα  μεταλλικού
χεριού
και συγκρούεται με τη λίγδα ,
το πιάτο του χθεσινού της βραδινού,
και κυλά,
τη φαντάζομαι νερωμένο σπέρμα,
στο μπρίκι
του πρωινού,
θαρρώ πως πνίγεται στο κατακάθι
του καφέ,
σώζεται όμως από τη βαθιά κούπα στη σωρό,
ένας απολιθωμένος
μαστός,
που τη στάζει
σε μια μισοδαγκωμένη της μπουκιά
και μια
χαρτοπετσέτα
μουλιασμένη,
όπου και χάνεται παντοτινά )
~
είναι,
η ακριβής μου θέση στο φαρμακολογικό σύμπαν
των
λεκέδων μου,
έχω σε πτώχευση
ακόμη και τους κόμπους μου
και το χειρότερο,
νομίζω πως με κοιτά πίσω από τη πόρτα της
κόλασης,
από το ματάκι,
μια σταγόνα του θεού
~
(alexmil)
η photo από τον Dran

 

 

Advertisements