με το
τίποτα,
από το πουθενά,
έτσι ζει,
ακίνητη εντός,
ίσως μια που δεν επέστρεψε χαρούμενη,
γιατί
δεν έφυγε ποτέ,
χωρίς
διαθήκη,
με τη μικρή βεράντα των χρωμάτων της
και τη λεμονάδα της,
με το κτήνος της:
δεν νοιάστηκε για κανένα,
μόνο
για εκείνον,
ούτε για τη μνήμη,
ξεχάστηκε από τα πράγματα,
έχασε τα χρόνια,
έγιναν φωτογραφίες και μετά κιτρίνισαν στις φθινοπωρινές σιωπές  της αξέχαστης
αγάπης,
μια γυναίκα,
στο νεοκλασικό της φαντασίας της,
στις κυνικές
φωνές
των σκιών της,
στην αδιακρισία να τη σκοπεύω με τις σκέψεις
μου
στις αγαπημένες
νύχτες
~
(alexmil)
artist: Erhard Löblein

Advertisements