Δεν
ζητώ την ανάμνηση,
ξοδεύω έρωτες για να πετώ πέτρες,
και στο λευκό
λαιμό της μελαγχολίας
δίνω
φιλιά,
η ζήλια της ερωμένης,
μεγαλώνουν και τα παιδιά,
γίνονται καημοί
ασθένειες
και γέλια που θρηνούν μετά γεννήσεις,
θα έχουν
μεγαλώσει στο θέρος
όταν η πινακίδα θα έχει ξηλωθεί
και οι
φωνές
θα στροβιλίζουν
τους περασμένους αιώνες.
~
(alexmil)

 

Advertisements